(Te)vreeland

_{Joop Brand geflankeerd door mijn kapper Kees Bregman (l) en mijn jeugdheld Dries Boszhard (r).}

Ik ben mijn hele leven al verknocht aan NEC, maar ook aan HFC Haarlem dat op fietsafstand van mijn ouderlijke huis lag. In de vakanties bezocht ik steevast de trainingen en genoot ik hoe trainer Joop Brand zijn spelers voorbereidde op de wedstrijden. Hij presteerde het zelfs een keer een training te verschuiven zodat Dries Boszhard wat meer tijd had om zijn fan van het eerste uur (Herman Poos dus) te verwennen. Ik kreeg toen zelfs een rondleiding door de catacomben van het stadion. Ongekend!

Joop was meer dan een trainer voor zijn spelers. Dit jaar wordt hij 90 jaar en we spreken elkaar nog met enige regelmaat. Ik miste hem alleen bij de presentatie van een nieuwe uitgave van de Roodbroek in het partycentrum onder de bijna ontmantelde hoofdtribune van de overleden profclub. Joop had besloten zijn rijbewijs niet meer te verlengen en had geen vervoer kunnen regelen voor deze reünie achtige bijeenkomst.

Dat was voor mij aanleiding met twee oud-spelers met wie ik al jarenlang bevriend ben hem op te zoeken in Haarlem. Het werd een onvergetelijke middag over #eeuwigjong zijn en de onvoorwaardelijke liefde voor voetbal. En uiteraard een rendez-vous met veel anekdotes. Als een vader knuffelde Joop zijn spelers Dries Boszhard (77) en Kees Bregman (78), die weer ademloos luisterden naar de (levens)lessen van Joop Brand.

Sinds de laatste ontmoeting, vier jaar geleden bij de film over het leven van wijlen Gerrie de Goede in Kerkrade drinken Dries en ik elke ochtend een glas water bij het opstaan. Volgens Joop is het belangrijk daarmee de blaas te spoelen en verkleint dit de kans op prostaatkanker.

Joop zal niet verbaasd zijn als hij in navolging van zijn ouders 100 jaar wordt. Hij staat nog midden in het leven, lacht veel (!), is bij elke thuiswedstrijd van AZ  gastheer in een sponsorloge en traint zelfs twee keer in de week nog een groep jonge kinderen. Ook dat houdt hem jong.  Bij zijn trainingen laat hij de kinderen eerste tien minuten voetballen met een moeder of vader die daarna vanaf de tribune mogen toekijken. ,,En dan hoor je ze niet meer. Te vaak schreeuwen ze vanaf de kant naar de kinderen wat ze moeten doen. Bij moeten en mogen ze vooral lekker spelen. Zonder inmenging van ouders!’’

En dan leert hij ze ongetwijfeld ook de Moulijn dribbel, waarbij een tegenstander gegarandeerd op het verkeerde been wordt gezet. Kees, Dries en ik hebben hartelijk gelachen wanneer Joop dat zelf voordoet.

Zoals we ook genieten wanneer hij wat namen noemt die hij heeft ontdekt bij de amateurs. Van Kees Bregman tot Bobby Vosmaer, John Verschoor en Johan Derksen. En dat ging niet zonder slag of stoot toen hij eens naar Rolde reed om Johan Derksen te strikken voor de voetbalschool van Go Ahead Eagles. Bij huize Derksen bleek de gelovige vader van de tv-journalist niets te willen weten van een voetbalcontract. Wetend dat Derksen sr bij de politie werkte, reisde Joop Brand later nog een keer naar dit dorpje, maar nu met een voetbalbestuurder die korpschef bij de politie Deventer was.

Prompt liet Derksen sr weten te kunnen instemmen met een overgang naar een club die ook op zondag speelt. Johan Derksen heeft daarna altijd duidelijk gemaakt dat er voor hem geen heilige huisjes bestaan….